Dnia 15 czerwca 2025 roku Siostry Albertynki obchodziły 100-lecie pobytu na warszawskiej Pradze przy ulicy Kawęczyńskiej 4A. Z tej okazji w Domu Prowincjalnym Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim w Warszawie uroczystą Mszę świętą sprawował bp Tomasz Sztajerwald, biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej, na której terenie znajduje się Dom Prowincjalny. Współkoncelebransami byli: ks. Tadeusz Jarecki SDB, Inspektor Inspektorii Warszawskiej Salezjanów; ks. Adam Wtulich, proboszcz Bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie, ks. dr Jan Niewęgłowski SDB, kapelan Domu Pomocy Społecznej im. Św. Brata Alberta.
Intencje Eucharystii były następujące: za Zgromadzenie Sióstr Albertynek, prowadzone dzieła oraz o rozwój duchowy i liczebny; za Kapłanów, Dobrodziejów, Pracowników, Wolontariuszy i Przyjaciół, którzy na przestrzeni stu lat współpracowali z siostrami w niesieniu pomocy drugiemu człowiekowi; za Mieszkanki Domu, osoby korzystające z Kuchni i za wszystkich ludzi potrzebujących, bezdomnych, ubogich i samotnych; za zmarłe Siostry, Kapłanów, Dobrodziejów, Pracowników, Wolontariuszy, Mieszkanki i osoby ubogie, których życie wpisało się w to miejsce.
Na początku Mszy świętej głos zabrała s. Sylwana Kamont – Przełożona Prowincji Warszawskiej:
Ekscelencjo Czcigodny Księże Biskupie Tomaszu, bardzo serdecznie witam Jego Ekscelencję i dziękuję za przyjęcie naszego zaproszenia do wspólnego dziękczynienia Bogu za 100 lat posługi Sióstr Albertynek na Warszawskiej Pradze przy ul. Kawęczyńskiej. Witam Ks. Tadeusza Jareckiego - Inspektora Inspektorii Warszawskiej Salezjanów, Ks. Adama Wtulicha – Proboszcza Bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa, Ks. Jana Niewęgłowskiego – długoletniego kapelana tego miejsca. Witam S. Starszą Teresą Maciuszek z Siostrami Radnymi, S. Prow. Renatę z Siostrami Radnymi, Siostry Radne z Prowincji Poznańskiej i wszystkie siostry. Witam serdecznie Panią Ewę Chmielarską – Dyrektora DPS na Parkowej, wszystkich Dobrodziejów, Pracowników, Wolontariuszy, Przyjaciół oraz Mieszkanki tego Domu. Gromadzimy się dzisiaj w tej Kaplicy Domu Pomocy Społecznej, by przeżywać Jubileusz 100-u lat posługi naszego Zgromadzenia na tym miejscu. Jubileusz nie jest jedynie historycznym wspomnieniem dawnych wydarzeń, które już minęły, ale jest czasem Bożej łaski, patrzeniem z wdzięcznością na przeszłość i z nadzieją na przyszłość. To wiara sprawia, że w doświadczeniach i wydarzeniach życia widzimy światło nadziei – Jezusa Chrystusa.
Historia Domu Warszawskiego rozpoczęła się od usilnej prośby skierowanej do Zgromadzenia przez ówczesnego proboszcza parafii pw. Matki Bożej Loretańskiej, obecnie błogosławionego ks. Ignacego Kłopotowskiego, który za aprobatą Kardynała Aleksandra Kakowskiego – metropolity warszawskiego, zaprosił Siostry do Warszawy i do podjęcia tu posługi w przytułku dla bezdomnych kobiet przy ul. Jagiellońskiej 19. Siostry przyjechały i w duchu albertyńskiego charyzmatu 27 października 1919 r. podjęły pracę wśród osób najbardziej potrzebujących. Na przestrzeni lat praca ta przyjmowała różne formy. W prowadzonym przez siostry przytułku, pomoc otrzymywało dziennie, w zależności od pory roku, od 100 do 400 osób. Jak podają nasze zakonne kroniki, ze względu na konieczność powiększenia miejsc noclegowych dla mężczyzn, budynek przy ul. Jagiellońskiej, został w całości przekazany braciom albertynom na powiększenie przytułku dla mężczyzn. A Siostry wraz z kilkoma bezdomnymi kobietami 15 czerwca 1925 r. przeniosły się na ul. Kawęczyńską 4a, do domu zakupionego przez Towarzystwo Pomocy Bezdomnym im. Brata Alberta. Podczas działań wojennych Dom i budynki gospodarcze zostały mocno zniszczone. Dlatego na polecenie Arcybiskupa Stanisława Galla, część mieszkanek przeniesiono do budynku Małego Seminarium Duchownego przy ul. Kawęczyńskiej 49. Filia ta istniała do 1947 r. Po wojnie odbudowano budynki przy ul. Kawęczyńskiej 4a i zaczął swoją działalność tak zwany Dom Staruszek. Uruchomiono także Kuchnię Ludową. Siostry podjęły pracę charytatywną w środowisku. W 1948 r. Dom Staruszek został przekształcony na Dom Opieki dla Dorosłych im. Brata Alberta i działał jako zakład społeczny do 1981 roku, kiedy to Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej, Miasta Stołecznego Warszawy, wydał decyzję o konieczności kapitalnego remontu i modernizacji budynków przy ul. Kawęczyńskiej 4a. 10 sierpnia 1986 r. ówczesny Prymas Polski Kardynał Józef Glemp poświęcił kamień węgielny w nowo budującym się Państwowym Domu Pomocy Społecznej. Zarząd Prowincji od początku budowy zastrzegł sobie, by w nowym domu mieściła się również Kuchnia i Stołówka dla Osób Bezdomnych. Dom Pomocy Społecznej im. św. Brata Alberta oddano do użytku w 1993 r. Obecnie Dom, zapewnia całodobową opiekę, pomoc medyczną, zajęcia rehabilitacyjne i terapeutyczne 106 mieszkankom.
Obok posługi w Domu Pomocy Społecznej Siostry prowadzą również Kuchnię i Stołówkę dla Ubogich im. Św. Brata Alberta, do której przychodzą ludzie bezdomni, ubodzy, rodziny wielodzietne, emeryci i renciści. Dziennie wydawanych jest około 150 gorących posiłków. Osoby te mogą skorzystać również z kąpieli, otrzymać odzież, żywność oraz konkretną pomoc finansową, prawną, pielęgniarską, duchową i terapeutyczną. Od 2024 r. Kuchnia współpracuje z Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi w ramach której na rzecz kuchni wykonywane są prace społeczne przez osoby skazane. Kuchnia wspiera również więźniów osadzonych w zakładach karnych, którzy korzystali z pomocy sióstr. Współpracuje również z Zespołem Szkół Specjalnych nr 89 w Warszawie przy ulicy Skaryszewskiej 8, umożliwiając praktyki dla uczniów tej placówki.
Warto też zaznaczyć, że od 1957 r. dom zakonny przy ul. Kawęczyńskiej 4a stał się także siedzibą Zarządu nowo powstałej Prowincji Warszawskiej Zgromadzenia pw. św. Franciszka z Asyżu. Dokonują się tu ważne decyzje mające wpływ na rozwój tak całej Prowincji jak i każdej poszczególnej siostry przynależącej do Prowincji. Działa także referat powołaniowy, organizowane są skupienia permanentne dla sióstr, jak również dni skupienia dla dziewcząt chcących zapoznać się bliżej z życiem zakonnym. Trudno byłoby dzisiaj zliczyć ile sióstr albertynek na przestrzeni 100 lat żyło i wypełniało swoje powołanie na tym miejscu. Niektóre były krótko, przejazdem na chwilę, inne długie lata, jeszcze inne powracały tu kilkakrotnie. Były również siostry dla których ten Dom na warszawskiej Pradze, był ostatnim miejscem w ziemskiej pielgrzymce. Dzisiaj pragnę podziękować najpierw Panu Bogu za to dzieło i za ten czas, za każde dobro, każdą łaskę i dar, za każdego spotkanego tu człowieka. Dziękuję również wszystkim zgromadzonym dzisiaj razem z nami w tej kaplicy. Dziękuję szczególnie Księżom Salezjanom za długoletnią współpracę i opiekę duchową. Dziękuję pracownikom, dobroczyńcom, przyjaciołom Sióstr i tego Domu, za to że jesteście dzisiaj i za czas przeżyty razem, za każde wspólne doświadczenie radości i trudu, za codzienność i za wspólne świętowanie. Dziękuję mieszkankom i osobom korzystającym z Kuchni i Stołówki za zaufanie i za to że nadajecie sens i wartość temu miejscu. Ekscelencjo dziękuję za obecność i proszę o przewodniczenie naszej dziękczynnej ofierze Eucharystycznej.
Ksiądz Biskup Tomasz Sztajerwald w swojej homilii odniósł się do tajemnicy Trójcy Świętej. Tajemnica Trójcy Świętej stanowi centrum wiary i życia chrześcijańskiego. Tylko sam Bóg, objawiając się człowiekowi, ukazuje się jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Osoby Boskie nierozdzielne są w tym, kim są i w tym, co czynią. W jednym działaniu Bożym każda Osoba Boska ukazuje to, co jest Jej własne w Trójcy. Bóg jest wspólnotą Boskich Osób, nastawiony na tworzenie komunii. W owej wspólnocie Boskie Osoby obdarzają się nawzajem miłością. Miłość jest zasadą istnienia Boga. Jest ona możliwa jedynie w relacji do innych osób. Jedność i relacje wewnątrz Trójcy Świętej stanowią wzór również dla życia zakonnego, wzywając do budowania jedności i miłości w Zgromadzeniu oraz w relacjach wspólnotowych. Relacje te powinny być oparte na miłości, wzajemnym zrozumieniu i poszanowaniu odmienności drugiego człowieka.
Pełna oprawa liturgii została przygotowana przez siostry z Prowincji Warszawskiej, przez chór parafialny Bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa, Mateusza Surma, Wolontariuszy, Pracowników i Mieszkanek DPS. Razem z modlitwą na ołtarzu zostały złożone przyniesione w procesji dary: świeca – jako znak Bożego światła. Z prośbą, by światło Ducha Świętego rozjaśniało i ukazywało miejsca i przestrzenie realizacji albertyńskiego charyzmatu służby drugiemu człowiekowi. Chleb – jako symbol ludzkiej pracy. Z prośbą, byśmy nim posileni, stawały się chlebem dla naszych wspólnot, rodzin i środowisk, w których żyjemy. Ornat – jako znak naszej łączności z Kościołem. Z prośbą, byśmy zawsze trwały we wspólnocie z Kościołem, czerpiąc z Jego bogactwa dobra duchowe i sakramentalne. Stacje drogi krzyżowej – jako znak ziemskiej pielgrzymki. Z prośbą, by poświęcone i umieszczone w kaplicy zakonnej kształtowały naszą codzienność i były znakiem wierności powołaniu i służby człowiekowi. Chleb i wino – dary Eucharystyczne. Z prośbą, by podczas Eucharystii stały się Ciałem i Krwią Chrystusa.
W uroczystej Eucharystii uczestniczyły siostry z naszych wspólnot: z Krakowa, Mnikowa, Rząski, Poznania, Boliwii, Olecka, Olsztyna, Jabłonnej Lackiej, Bychawy, Lublina, Otwocka, Nowego Opola, Józefowa, Siedlec, Życzyna oraz siostry ze wspólnoty w Warszawie. Wśród zaproszonych gości byli: P. Ewa Chmielarska – Dyrektor DPS na Parkowej, siostry ze Zgromadzenia – Małe Siostry Jezusa, członkinie chóru parafialnego, Mateusz Surma, wolontariuszka Zuzanna, pracownicy DPS, Mieszkanki DPS, wolontariusze Kuchni i Stołówki Św. Brata Alberta, osoby korzystające z Kuchni i Stołówki Św. Brata Alberta.
We Mszy Świętej oprócz wymienionych intencji modliłyśmy się szczególnie o dar nowych powołań do Prowincji. Jako wspólnota zakonna domu warszawskiego dziękowałyśmy za lata posługi i obecności w tym miejscu. Jubileusz domu zakonnego to nie tylko święto dla naszej wspólnoty, ale również okazja do podzielenia się bogactwem duchowym i doświadczeniem wiary ze wszystkimi, z którymi żyjemy i pracujemy. To okazja do umocnienia więzi między siostrami i domami prowincji. Na zakończenie wszyscy zebrani i zaproszeni goście, którzy uczestniczyli we wspólnym dziękczynieniu otrzymali przygotowane pamiątki – notesiki z myślą Św. Brata Alberta.
Po uroczystej Mszy świętej bp Tadeusz Sztajerwald, kapłani, siostry i wszyscy zaproszeni goście udali się na teren Domu Pomocy Społecznej na salę lawendową, gdzie siostry przygotowały prezentację historii domu zakonnego w Warszawie wraz z pokazaniem historycznych zdjęć. Czas ten został poświęcony pamięci sióstr i tych osób, które swoim życiem i sercem tworzyły to miejsce i dzieło pomocy drugiemu człowiekowi. Siostry, przeglądając karty historii, wraz ze wszystkimi zaproszonymi na tę uroczystość gośćmi dziękowały Panu Bogu, naszym Założycielom i zastępowi sióstr za tę tożsamość, która dzisiaj jest naszym bogactwem i radością.
O posłudze Sióstr w Kuchni Ubogich ze swojego 20 letniego doświadczenia pracy z ubogimi opowiedziała s. Maksymiliana Sulej – Ekonomka Prowincjalna
Na zakończenie prezentacji na ręce S. Prowincjalnej Sylwany Kamont zostały skierowane podziękowania za ten czas historii, obecności i posługi w Warszawie na ul. Kawęczyńskiej. Zostały skierowane podziękowania siostrom, których imiona padły w trakcie prezentacji ale też tym, które nie zostały wymienione, a które pozostawiły niezatarty ślad w sercach innych i realizowały swoje powołanie w tym miejscu.
Uroczystości Jubileuszowe zakończyły się wspólnym obiadem i radosnym spotkaniem w gronie osób, którym bliska jest osoba św. Brata Alberta Chmielowskiego oraz charyzmat albertyński.
Od ponad 100 lat warszawska Praga naznaczona jest posługą sióstr albertynek, które na usilną prośbę Bł. Ks. Ignacego Kłopotowskiego przyjechały do stolicy, by zająć się bezdomnymi kobietami. To właśnie wydarzenie stało się okazją do jubileuszowego dziękczynienia Bogu za wszystkie łaski, których w minionym stuleciu doświadczały siostry i ich podopieczni. Wdzięczne Panu Bogu i wszystkim osobom, które wspierały siostry w czasie tych 100 lat posługi na warszawskiej Pradze. Pragniemy oddać chwałę Miłosiernemu Bogu i prosić o nowe spojrzenie nasycone wzrokiem Św. Brata Alberta Chmielowskiego i Bł. S. Bernardyny Jabłońskiej na obecne potrzeby ludzi najbardziej opuszczonych i potrzebujących i dostrzec w ich twarzach znieważone oblicze Chrystusa Ecce Homo. Wszystkim zmarłym Siostrom, Kapłanom i Podopiecznym, którzy uczestniczyli w tym dziele miłowania Chrystusa w drugim człowieku – wieczny odpoczynek racz im dać Panie.
Jubileusz obecności i posługi sióstr na Warszawskiej Pradze przy ulicy Kawęczyńskiej 4a został poprzedzony nowenną, w której modliłyśmy się w następujących intencjach:
| 06.06.2025 r. | Intencja wynagradzająca za niewierności i grzechy wyrządzone Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. |
| 07.06.2025 r. | Intencja wynagradzająca za zniewagi wyrządzone Niepokalanemu Sercu Maryi |
| 08.06.2025 r. | Intencja dziękczynna za dar beatyfikacji Bł. S. Bernardyny z prośbą o wstawiennictwo naszych Założycieli przed Bogiem w intencjach tego Domu |
| 09.06.2025 r. | Za wszystkie zmarłe siostry albertynki, które żyły i pracowały w Domu zakonnym w Warszawie przy ul. Kawęczyńskiej 4a. |
| 10.06.2025 r. | Za wszystkich zmarłych Dobrodziejów, Pracowników, Wolontariuszy i Mieszkanki Domu w Warszawie przy ul. Kawęczyńskiej 4a. |
| 11.06.2025 r. | O dar Bożego błogosławieństwa dla wszystkich Współpracowników i Dobrodziejów Domu w Warszawie przy ul. Kawęczyńskiej 4a. |
| 12.06.2025 r. | Za wszystkich Kapłanów a szczególnie związanych Domem w Warszawie przy ul. Kawęczyńskiej 4a. |
| 13.06.2025 r. | Za ludzi ubogich, którym posługują siostry, z prośbą o miłość, ofiarność i wierność w tej posłudze wobec osób najuboższym i potrzebującym. |
| 14.06.2025 r. | O dary Ducha Świętego i umocnienie w miłości i jedności dla wspólnoty sióstr domu zakonnego w Warszawie |
Siostry z Warszawy
Foto: Zuzanna Lisiecki
Warszawa, dn. 30.06.2025 r.
