Czcigodni Kapłani! Kochane Siostry! Drodzy w Chrystusie Siostry i Bracia!

1. BŁOGI CZAS DUCHOWEGO PORANKA

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, jedynym Odkupicielu człowieka, Droga młodzieży, kochane dzieci.

Za siedmioma górami, za siedmioma morzami,
za siedmioma rzekami jest wspaniałe królestwo,
gdzie szczęście mieszka za bezpieczną bramą pokoju i jedności;
gdzie radość wypełnia serce, a powodzenie życie,
gdzie nikt nie pamięta bólu ani przykrości.
Królestwo z księżniczką i księciem, który z miłości potrafi pokonać wszelkie przeciwności.
Tak zaczynały się bajki z naszego dzieciństwa,
... że jest wspaniałe królestwo,
... choć droga tam wiedzie trudna, ale do przebycia.

Dziś wiemy, że to nie bajka. Zapewnia nas Bóg, Stwórca i Ojciec nasz niebieski: Zakochałem się w Tobie. W Tobie stworzyłem najwspanialszy świat: świat miłości i szczęścia, świat mojej obecności. Tylko tam wejdź. Ludzie zdobędą kosmos, zbudują drogę na księżyc i na Marsa, ale zawsze pozostanie najtrudniejsza do przebycia ta niepowtarzalna droga: drogi do własnego serca, do swojego wnętrza, gdzie Bóg przebywa na osobności z każdym z nas. Myśmy poznali tę drogę w swojej rodzinie, u swoich rodziców - jest to droga wiary. Nią idąc dojdziecie tam, gdzie Bóg jest, i gdzie prowadzi z człowiekiem dialog miłości.

Marysia tu, na tej ziemi, wśród tych lasów, na tych ścieżkach pośród pól i łąk, biegając zaznała takiej wiary. Przez wszystko przemawiał do niej Stwórca. To był dla niej błogi czas duchowego poranka. Droga, na której pozwalał się nieść w lektyce, jak księżniczka, nieść do coraz pełniejszego szczęścia. Błogość dziecięcych lat, rodzinnej sielanki i bezpieczeństwa wypełniła po brzegi puchar jej życia.

W wówczas, gdy na tej drodze poznała Jezusa, zrozumiała, że to, co ją wypełnia, to jeszcze nie perły. Rzuciła się w ramiona Jezusa, poświęcając swoje młode życie odosobnieniu, milczeniu, umartwieniu, pokucie i modlitwie, jak czynili to święci, o jakich słyszała w dzieciństwie. Wkrótce miała poznać, że jest jeszcze większa miłość Boga. Podjęła więc życie zakonne wciąż niesiona do coraz pełniejszego szczęścia - wcześniej przez swoich rodziców i bliskich, a teraz na ramionach Jezusa.

I wtedy stała się rzecz nieoczekiwana:
jej wrażliwość zamiast piękna napotkała brud i wszy, jutrzenkę młodości przyćmił ludzka nędza z przeszłością przekreśloną, smut-ną, beznadziejną, a zamiast miłość, brak poczucia wdzięczności i wrogość. Pokój wewnętrzny zmąciło bolesne rozdacie duszy z powodu tak wielkiej moralnej nędzy.

Bóg wyprowadził ją na pustynię i sam mówił do jej duszy:

2¹⁶ "Dlatego oto Ja zwabię ją i wyprowadzę na pustynię, by przemówić do jej serca.
^17b A ona odpowie mi jak za dni swej młodości
²⁰ Poślubię cię sobie na wieki, poślubię cię sobie w sprawiedliwości i prawie, w dobroci i miłosierdziu.
^21a Poślubię się sobie w wierności" /Oz/.

Będąc pod opieką Brata Alberta, świętego człowieka obdarzonego intuicją i Bożym światłem, powierza się Jezusowi.

"Oddaję Panu Jezusowi moją duszę, rozum, serce i wszystko, co mam. Ofiaruję się na wszystkie wątpliwości, oschłości wewnętrzne, udręczenia i męki duchowe - na wszystkie upokorzenia i wzgardy, na wszystkie boleści ciała i choroby.
A za to nic nie chcę ani teraz, ani po śmierci, ponieważ tak czynię z miłości dla samego Pana Jezusa" /Akt osobistego oddania - Brat Albert i s. Bernardyna/

Nie rezygnuje z zakonu, lecz z lektyki i błogości, by z Jezusem dzielić to, czym stał się dla ludzi: cierpienie, radość, słabość. Wyznaje:

"Pan Cię woła: Przyjdź!
Gorliwość, żar, pokój, słodycz, cichość.
Zwrócenie się ku Bogu: wszystko dla mnie - moim Bóg.
Dopełniamy pracy Jezusa, Jego trudów, cierpień, miłości, cichości i boskich łez,
a szczególniej Jego miłosierdzia nad nędzami dusz i ciała bliźnich naszych" /1916.07.13/.

2. DZIELENIE JEDNEJ MIŁOŚCI

Człowiek, gdy cierpi, nie pyta o istotę cierpienia: Czy jest ono dobre, czy złe? Jest pewny, że cierpienie jest złem, które ściągnął na ludzi pierwszy grzech. Pyta o znaczenie cierpienia: Dlaczego ? Dlaczego ja cierpię ? Dlaczego mnie to spotyka ? I dzięki wiarę w Jezusa, który przed nim cierpiał, może otrzymać niepowtarzalne doświadczenie, takie jak stało się udziałem pewnej duszy:
- Gdy przyszło na mnie takie cierpienie, jakiego w życiu wcześniej nie znałem, gdy ból niszczył we mnie świadomość i myśli, gdy zaczął mieszać mi zmysły, wówczas podarowane zostało mi takie doświadczenie:
Ten Jezus, który z miłości przyszedł na ziemię, który wziął krzyż,
który umarł na nim, a po trzech dniach zmartwychwstał,
by w końcu wejść do chwały największej;
dziś ten Jezus nie tylko jest z Tobą,
ale On odczuwa twój ból, cierpi tak samo jak Ty.

Kto doświadczył takiej miłości i uwierzył w nią, pragnie z Jezusem dzielić jedną miłość. On nie potrafi już żyć inaczej; bo wszystko wówczas zmienia się: on sam, jego życie, jego myślenie, pragnienie, jego miłość. Wszystko.