domy formacyjne  Polska,   Boliwia    
Strona główna    
Siostra Bernardyna    
Charyzmat i działalność    
O powołaniu     
Formacja    
Ubiór zakonny    
Historia    
Domy Zgromadzenia    
Pustelnia Kalatówki    
  Sanktuarium Ecce Homo    
  Obraz Ecce Homo    
 Pomocnicy    
 Prośby o modlitwę    
 Aktualności    
 Bracia Albertyni    
Dom Generalny
Kraków
telefon:
413 55 99
412 62 95
411 86 77
kier.: (+48) 0-12
fax: 418 57 00
e-mail:
sekretariat@albertynki.pl
sanktuariumba@albertynki.pl
archiwumsapu@albertynki.pl
wspolnota@albertynki.pl

PROWINCJE:

krakowska
Rząska k. Krakowa
tel./fax 626-50-90
kier.: (+48) 0-12
e-mail:
sekretariatrzask@albertynki.pl

warszawska
Warszawa
tel./fax 619-49-96
kier.: (+48) 0-22
e-mail:
warszsekret@wp.pl

poznańska
Poznań
kier.: (+48) 0-61
tel. 867 20 86
fax. 861-86-03
e-mail:
sekretariatpoz@albertynki.pl
więcej...
    SZUKASZ BOGA;
PRAGNIESZ TROCHĘ
 CZASU POŚWIĘCIĆ
        DLA SIEBIE ?
Zapraszamy
na rekolekcje
i dni skupienia
 
ZIMA 2010
Kontakt:
s. Bernarda Kostka
ul.Woronicza 10
31-409 Kraków
tel. 012/ 413 55 99
412 62 95;
kom. 0 664 04 77 04
e-mail:
albertynki.powolania@list.pl

Pragniesz poznać nasze
życie, rozeznać powołanie?
Piątek przed Niedzie-
lą Męki Pańskiej
(czyli Palmową)
w Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta jest odpust
ku czci Chrystusa Cierpiącego Ecce Homo.
każdego 17-go dnia
miesiąca o godz. 17
w Sanktuarium Ecce Homo odprawiana jest Msza św.
w intencji wszystkich
modlących się za wsta- wiennictwem św. Brata
Alberta i bł. siostry
Bernardyny ; przed Mszą św.odczytywane są prośby, które można przysyłać
mailem wypełniając formularz na tej stronie
17 czerwca
jest liturgiczne wspom-nienie św. Brata Alberta.
22 września
jest liturgiczne wspom-nienie bł. Bernardyny Jabłońskiej.
przy kaplicy sióstr
albertynek
w domu głównym (obok sanktuarium) jest izba pamiątek bł. Siostry Bernardyny, urządzona w pokoju,
w którym zmarła.
siostry albertynki
mają Pustelnię
w Zakopanem na Kalatówkach;
oraz
Dom Modlitwy
w Pizunach k. Narola na Roztoczu (miejscu urodzenia bł. Bernar-
dyny Jabłońskiej).
  początek  


Formacja  

albertyńska to coraz pełniejsze
odnajdywanie swego nowego imienia:
JESTEM ALBERTYNKĄ. Życie coraz
bardziej wierne sobie i wierne Miłości,
wzrastające ku Panu Bogu w zgodzie
z Jego najpiękniejszym zamysłem wobec mnie - tajemnica osobistego powołania.
Dać się kształtować Miłości!
To przygoda całego życia.













 Aspirat      
Pierwsze dni w "klasztorze"- Jeszcze nie za klauzurą, ale już w Zgro-madzeniu. Oswojenie się z nowym miejscem i nowymi ludźmi. Oddychanie klimatem albertyńskiego domu, u boku wspólnoty sióstr postulantek.


 Postulat    
To czas wstępnej formacji. Postulantka jest uważana za siostrę. Przygotowuje się do próby życia zakonnego w nowicjacie przez ugruntowanie życia chrześcijań-skiego.
Zadaniem postulantki i Zgromadzenia jest też dalsze, pogłębione rozezna-wanie powołania. Rok, a czasem dwa lata postulatu płyną szybko  w rytm modlitwy i nauki, pracy i odpo-czynku.



Już w postulacie można "po
albertyńsku" służyć najbardziej
potrzebującym.


" ... Daj się kształtować miłości.
- Jak?
- Nie wiem. Twoja miłość jest twoją własnością, jest dobrem tobie udzielonym. Ja nie mogę sądzić twej miłości aż do najmniejszych jej drgnień -
- Gdybyś jednak zechciał przeważyć. Nakazać coś lub zakazać, odrzucić lub uznać -
- To są zbyt wielkie sprawy i zbyt ważne. Takich spraw nie nakazuje się miłości. Pomyśl. Nasz Pan dokonuje przez nią tylu dóbr, tylu ogromnych dóbr. Ona nas łączy z Nim bardziej niż cokolwiek innego. Bo w niej odmienia się wszystko.
... DAJ SIĘ KSZTAŁTOWAĆ MIŁOŚCI."

Karol Wojtyła, Brat naszego Boga


 Nowicjat  
Która Siostra nie marzyła o tym dniu, gdy pierwszy raz ubierze prawdziwy albertyński habit? Habit, którego krój jest spuścizną malarskiej wyobraźni Biedaczyny z Krakowa - Świętego Ojca Założyciela.

Biały welon to znak narzeczeństwa - siostry nowicjuszki przez dwa lata przygotowują się do zaślubin z Chrystusem, Najpiękniejszym z ludzkich synów, a zarazem Bratem wszystkich wydziedziczonych, cierpiących i niechcianych. Miłość za MIŁOŚĆ!

Nowicjuszki uczą się modlitwy i pracy, ale też podstaw teologii i innych dziedzin wiedzy potrzebnych do pełnego rozwoju życia zakonnego.
Nowicjat rozpoczyna
się obrzędem
wręczenia brewiarza
- Liturgicznej
Modlitwy Dnia.
To na modlitwie, z woli
Kościoła, siostry
wpatrują się
w Oblicze Chrystusa
i w Jego Sercu
odczytują jeszcze raz
drogę powołania do
radykalnego,
całkowitego oddania
się Umiłowanemu
nade wszystko Bogu.

Czas nowicjackiej "pustyni"
nie jest jednakże pozbawiony
zaprawy do służby
Chrystusowi w osobie
najbiedniejszych.









Nowicjuszki pną się na wyżyny
...nie tylko życia duchowego.


Siostry otrzymują także
Konstytucje, które nakreślają
kształt życia ewangelicznego
zgodnie z albertyńskim charyzmatem.
 Pierwsza   profesja  
Uroczystość I profesji kończy czas nowicjatu. Siostra zdecydowana na złożenie całkowitego daru z siebie składa profesję (na jeden rok). Ślubuje Bogu Wszechmogącemu czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Staje się osobą konsekrowaną - odtąd wszystko czym jest i co czyni jest szczególną Bożą własnością, jest na Jego chwałę.
Zewnętrznym znakiem pierwszej profesji jest przywdzianie szarego welonu.

Świeca symbolizuje światło Chrystusa, które płonie w jej sercu i ma być zaniesione wszystkim, którym będzie posługiwać. Świeca spala się, dając światło - albertynka umiera dla siebie, służąc Panu Bogu w bliźnich.

 Juniorat    
 

  Przez sześć lat Siostry związane są ze Zgromadzeniem ślubami czasowymi, ponawianymi co roku. Pełniąc posługę albertyńską zdobywają potrzebne kwalifikacje w pracy, uzupełniają wykształcenie. Szczególnym zadaniem junioratu jest nauczenie się łączenia modlitwy z pracą. Sens życia i owocność apostolstwa wyznacza bowiem bardziej to kim jestem niż co i ile robię.




  Jeden rok siostry juniorystki spędzają w domu formacyjnym.
   Uczą się godzić modlitwę i naukę
   z odpowiedzialnością za powierzone sobie obowiązki przy
   chorych, w domu, w kościele, w gospodarstwie.


   Kolejne lata spędzają pracując w różnych
   domach Zgromadzenia.



   Profesja   wieczysta  



W dzień poświęcony Matce Bożej, Fundatorce Zgromadzenia, około 9 lat od wstąpienia, siostry składają śluby NA CAŁE ŻYCIE, stając się pełnoprawnymi członkiniami Zgromadzenia.

Odtąd noszą na piersi krzyżyk z pasyjką - wizerunek Oblubieńca, do którego chcą się upodobnić, krocząc Jego śladami. Przyjmują Jego styl życia ubogiego, czystego i posłusznego. Szukają Jego Oblicza w twarzach tych, którym służą; odnajdują i odnawiają w nich zatarty obraz Syna Bożego Ecce Homo.

   Formacja permanentna  

Profesja wieczysta to nie koniec wielkiej przygody. MIŁOŚĆ nadal przyzywa miłość,
i pragnie kształtować ludzkie serce. Czyni to
z tym większą swobodą, że teraz nie może powstrzymać jej żadne wahanie ani granica oddania.

Siostra profeska wieczysta stale odnawia żar pierwszej miłości. Codzienna modlitwa, dni skupienia i rekolekcje pomagają przemieniać całe życie w ofiarę miłą Bogu.

Dobra modlitwa promieniuje i przenika czas różnorodnych zajęć i posług. Każde spotkanie
z człowiekiem, trud pracowitego dnia, bolące nogi czy spocone czoło jednoczą ludzkie serce z Bożym.

   Formacja w Boliwii  

Zgromadzenie prowadzi także analogiczną formację w Boliwii. Dom formacyjny w Cochabamba tętni życiem: pierwsza Boliwijka złożyła już profesję wieczystą, są siostry juniorystki, nowicjuszki i postulantki. Siostry te uczą się i pełnią albertyńską posługę pośród swych rodaków.