Która Siostra nie marzyła o tym dniu, gdy pierwszy raz ubierze prawdzi- wy albertyński habit? Habit, którego krój jest spuścizną malarskiej wyo- braźni Biedaczyny z Krakowa - Świętego Ojca Założyciela.

Biały welon to znak narzeczeństwa - siostry nowicjuszki przez dwa lata przygotowują się do zaślubin z Chrystusem, Najpiękniejszym z ludzkich synów, a zarazem Bratem wszystkich wydziedziczonych, cierpiących i niechcianych. Miłość za MIŁOŚĆ!

Nowicjuszki uczą się modlitwy i pracy, ale też podstaw teologii i innych dziedzin wiedzy potrzebnych do pełnego rozwoju życia zakonnego.

Czas nowicjackiej "pustyni" nie jest jednakże pozbawiony zaprawy do służby Chrystusowi w osobie najbiedniejszych.

Nowicjat rozpoczyna się obrzędem wręczenia brewiarza - Liturgicznej Modlitwy Dnia. To na modlitwie, z woli Kościoła, siostry wpatrują się w Oblicze Chrystusa i w Jego Sercu odczytują jeszcze raz drogę powołania do radykalnego, całkowitego oddania się Umiłowanemu nade wszystko Bogu.

Uroczystość I profesji kończy czas nowicjatu. Siostra zdecydowana na złożenie całkowitego daru z siebie składa profesję (na jeden rok). Ślubuje Bogu Wszechmogącemu czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Staje się osobą konsekrowaną - odtąd wszystko czym jest i co czyni jest szczególną Bożą własnością, jest na Jego chwałę. Zewnętrznym znakiem pierwszej profesji jest przywdzianie szarego welonu.

Świeca symbolizuje światło Chrystusa, które płonie w jej sercu i ma być zaniesione wszystkim, którym będzie posługiwać. Świeca spala się, dając światło - albertynka umiera dla siebie, służąc Panu Bogu w bliźnich.

Przez sześć lat Siostry związane są ze Zgromadzeniem ślubami czasowymi, ponawianymi co roku.Pełniąc posługę albertyńską zdobywają potrzebne kwalifikacje w pracy, uzupełniają wykształ- cenie. Szczególnym zadasniem junioratu jest nauczenie się łączenia modlitwy z pracą. Sens życia i owocność apostolstwa wyznacza bowiem bardziej to kim jestem niż co i ile robię. Jeden rok siostry juniorystki spędzają w domu formacyjnym. Uczą się godzić modlitwę i naukę z odpowiedzialnością za powierzone sobie obowiązki przy chorych, w domu, w kościele, w gospodarstwie. Kolejne lata spędzają pracując w różnych domach Zgromadzenia

Profesja wieczysta to nie koniec wielkiej przygody. MIŁOŚĆ nadal przyzywa miłość, i pragnie kształtować ludzkie serce. Czyni toz tym większą swobodą, że teraz nie może powstrzymać jej żadne wahanie ani granica oddania.

Siostra profeska wieczysta stale odnawia żar pierwszej miłości. Codzienna modlitwa, dni skupienia i rekolekcje pomagają przemieniać całe życie w ofiarę miłą Bogu.

Dobra modlitwa promieniuje i przenika czas różnorodnych zajęć i posług. Każde spotkanie z człowiekiem, trud pracowitego dnia, bolące nogi czy spocone czoło jednoczą ludzkie serce z Bożym.

Zgromadzenie prowadzi także analogiczną formację w Boliwii. Dom formacyjny w Cochabamba tętni życiem: pierwsza Boliwijka złożyła już profesję wieczystą, są siostry juniorystki, nowicjuszki i postulantki. Siostry te uczą się i pełnią albertyńską posługę pośród swych rodaków.